بهار اشعار

احساس تنهایی

springpoems — Thu, 24 Jul 2008 12:36:18 GMT

امشب حس غريبی دارم ، انگار تمام غصه های دنيا در دلم تلنبار شده است ، انگار که يک دنيا حرف نگفته ، در گلويم قنديل بسته است ، انگار يک آسمان ابر ، در چشمانم قصيد باريدن دارد ، به اندازه تمام دوران کودکيم ، به يک آغوش گرم ، به يک شانه پر مهر احتياج دارم که مامن و پناهگاهم شوند و آرامم کنند

خدايا ! نميدانم چه اتفاقی افتاده که اينقدر احساس تنهايی می کنم ، شايد از تو دور شده ام که اينقدر تنهايی به من نزديک شده ، شايد با تو غريبه شده ام که اينقدر ترس و وحشت با من آشنا شده ، شايد ....

پروردگارا ! اگر خطا کرده ام ببخش .... اگر گناه کرده ام بيامرز ... اگر تو هم مرا برانی به کجا پناه برم ! آغوش رحمتت را بگشا و کودک خطا کار قلبم را بپذير که سخت از کرده اش پشيمان است و جز تو کسی را ندارد .

جاودانه

springpoems — Tue, 08 Jul 2008 13:38:18 GMT

غبار از آئينه ها پاک خواهم کرد و آفتاب را به مهمانی پنجره ها خواهم خواند و جاده ها را به زيباترين گلهای بهاری فرش خواهم کرد.

باران را به سبزه ها مژده خواهم داد ، بلبلان را به نغمه خوانی بر شاخه های شاخسار محبت دعوت خواهم کرد و از ابرها برايت سايبانی از عشق خواهم ساخت

اگر بدانم در عشق برايم جاودانه خواهی ماند.

برای چشم های تو

سبد سبد رُز سپيد ، برای چشم های تو

هزار مژده و نويد ، برای چشم های تو

در آن خزان که شاخه ها ، دل از شکوفه می برد

هزار شاخه ی اميد ، برای چشم های تو

اميد سبز ماندنت ، اميد زنده بودنم

هر آنچه ايزد آفريد ، برای چشم های تو

هر آنچه بوسه می زند به صحن ديدگان تو

دلی که بی امان تپيد ، برای چشم های تو

شب سکوت من ، رفيق اشک می شود

در آسمان بی کسی ، ميان هاله های من

دلم اگر ستاره چيد ، برای چشم های تو

هزار مژده و نويد ، برای چشم های تو

يادم باشد

springpoems — Sat, 21 Jun 2008 12:04:18 GMT

يادم باشد اگر شاعر شدم برای سرودن « دوست داشتن » دنبال ايهام و کنايه نباشم

يادم باشد اگر نقاش شدم لبخند را با آبی ترين رنگ بر بوم جاودانگی به تصوير کشم

يادم باشد اگر معلم شدم برای نمره دادن به خوبی ها دفتر نمره را ببندم و دستم را به اندازه تمامی کلاس باز کنم

يادم باشد اگر پزشک شدم نبض زندگی را در رگ عشق جستجو کنم

يادم باشد اگر ....

يادم باشد اگر کاره ای نشدم دل شکستن پيشه ام نباشد

دلبسته

خدا داند که او دلبسته کيست

دليل اين همه بی مهری اش چيست

تمام لحظه هايم مال او بود

ولی يک لحظه او مال من نيست

همه غم های عالم در دل من

سرشته غصه با آب و گلِ من

شمردم چند روزی مانده تا عشق

تمام عمر ، اين شد حاصل من

انتظار

springpoems — Wed, 04 Jun 2008 10:33:18 GMT

آنگاه که در ازدحام ابرها ، در تکاپوی رسيدن به تکه ای از آسمان نيلگون هستم

و قطره های باران گونه هايم را مرطوب می کند ، آمدنت را انتظار می کشم

هنگامی که معصوميت نگاه کودکيم را به تلاطم دريا و آمد و رفت

ماسه های ساحلی می سپارم به آمدنت می انديشم تو همواره از

جاده روياهای من عبور می کنی حتی وقتی که برگهای

سرخ و زرد درختان سيب را نظاره ميکنم

به بهار حضور تو اميدوارم.

سرگشته

باز آ که مرا ديده دل غرقه به خون است

گر بر سر باز آمدنی وقت کنون است

دل از طلبت باديه می پويد و سر نيز

سرگشته و حيرت زده در دشت جنون است

ای يار ز من طاقت ايوب چه جويی ؟

پاياب شکيبم دگر از دست برون است

در جام من اين باده گلرنگ نبينيد

از حال دل زار بپرسيد که خون است

سر منزل اين پيکر خاکی دل خاک است

هان ای دل سودا زده ! اين درس قرون است

عزت به جز از بندگی عشق نجويم

کاين بندگی از خواجگی عرش فزون است

گذشت

springpoems — Wed, 21 May 2008 07:20:18 GMT

بايد عشقت را در خودم مي كشتم ، بايد آهسته آهسته در خودم مي شكستم

و حسرت را براي خودم رقم ميزدم ، تا تو نشكني و به معناي سعادت برسي .

و براي اينكه از تاريكي ترديد به روشنائي يقين قدم بگذاري ، در

لحظه ي جدايي سرم را پايين انداختم تا اشكهام را نبيني .

گلايه

تو هر گز نازنين صادق نبودي

به فكر اين دل عاشق نبودي

دل پاكي كه حكم كيميا داشت

به تو دادم ولي لايق نبودي

تو يادت هست ما بي كينه بوديم

نگهبان غمي ديرينه بوديم

چو مرغ آه ، با هم گرم پرواز

كلام روشن آيئنه بوديم

دل غمديده درماني ندارد

سر شوريده ساماني ندارد

گمان كردم كه در پايان راهم

ولي اين راه پاياني ندارد.

بلاتكليف

springpoems — Sat, 10 May 2008 12:47:18 GMT

بلاتكليف اين تقدير پيرم

دارم آهسته از ياد تو ميرم

بگو از كي تموم لحظه هاي

جوونيمو دوباره پس بگيرم

چه شوق ديدنت رفته تو جونم

ديگه سخته برات آواز بخونم

مي خوام باور كني تا زنده هستم

نمي شه باشم و پيشت نمونم

ازت ساختم يه خورشيد طلايي

يه گهواره واسه لمس لالايي

حالا كه عاشقت خوابش گرفته

نه تو هستي ، نه ميدونم كجايي

برات پروانه بودم پر شكسته

سرا پا بودم اما سر شكسته

بگو بعد تو بي تاب كه باشم

به كي تكيه كنم با دست بسته

پرواز

springpoems — Wed, 30 Apr 2008 14:36:18 GMT

در تنهايي هايم تنها نيستم چون تو هستي ، جاي تو در پريشاني هاي خيالم

خالي نيست هرجا و هر لحظه با تو و دست در دست تو به

بي نهايت آروزهايم پرواز مي كنم.

اي عزيز دوست داشتني

فرياد

چه مي شد عاشقي آزاد مي شد

صدا در سينه ام فرياد مي شد

چه مي شد روز هاي خوش به تكرار

مي آمد ، تا كه دلها شاد مي شد

سكوت شب چه شيرين است اي دل

چه مي شد ماه من « فرهاد » مي شد

چه مي شد گر كه ماهي هم به صحرا

مي آمد تا زغم آزاد مي شد

نمي دانم چه مي شد گر نبودي

يقين آرامشم بر باد مي شد

دلم شكسته تر از شيشه هاي شهر شماست

تخلص غزلم چيست غير نام شما!!

سرنوشت

springpoems — Sun, 20 Apr 2008 12:30:18 GMT

خسته ام ، خسته از اين واژه هاي سرخورده كه برات كنار مي گذارم. از اين شب بوهاي خوشبو كه برايت مي چينم و از غروبهاي تمام نشدني غزلهايم.

نمي دانم چگونه به اين قصه ي بي بازگشت عادت كنم

وقتي نيستي تنهاترينم در سرنوشتي بنام « زندگي »

اين خيابان هاي خالي

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

عشق را هم صحبت اين لحظه هاي لاله كن

آه اي شيرين زبان ، من را مرنجان بعد از اين

محبوبم

springpoems — Wed, 02 Apr 2008 08:32:18 GMT

محبوبم پلكهايت را پاك كن !

زيرا عشقي كه چشمان ما را گشوده و ما را خادم خود ساخته، موهبت صبوري و شكيبايي را نيز به ما ارزاني مي دارد. اشكهايت را پاك كن و آرام بگير، زيرا ما با عشق ميثاق بسته ايم و براي آن عشق است كه رنج نداري، تلخي بينوايي و درد جدايي را تاب مي آوريم.

محبوبم ...

هيچ تضميني نمي بينم كه بگويم روزي به تو خواهم رسيد

اما به راستي دلم گواهي ميدهد در ياد و خاطرم جاودانه خواهي ماند.

آسمان بی مهتاب

رفتی و ساز خلوت من اضطراب شد

آن چشمه های جاری و زيبا سراب شد

اين خانه، نه بعد از تو زندان خويش را

می خواستم دوباره بسازم ، خراب شد

می خواهد از شب ، اين دل پريشانم

اين آسمان که بعد تو ، بی آفتاب شد

حالا کجا ی وسعت دريا جو يم آن را ...

دل را که پيش برق نگاه توآب شد ؟

زندگی

springpoems — Sat, 22 Mar 2008 09:48:18 GMT

هر کس را خواندم مرا از ياد برد ، هر کس را جستم مرا گم کرد و هر کس را بخشيدم مرا شکست ، زندگی همين است، آمدن برای رفتن ، زيستن برای زنده بودن ، گشتن برای نيافتن ، خواستن براي نرسيدن

من اما آمده ام تا بمانم ، زندگی کنم ، شاد باشم و برسم به سپيده دم خوشبختی

آنجا که نور اميد حنجره سازم را نوازش می کند و ياد خدا نگين قلبم می شود .

(( در ايستگاه لحظه ها ))

نه اين كه حوصله اي نيست از تو دلگيرم

اگر ز دلهره ترديد عاشقي سيرم

تمام شهر پر است از هجوم شايعه ها

عجيب شايعه يي ... اين كه بي تو ميميرم

گناه از تو و من نيست ، زندگي اين بود

نوشته شده است جدايي به برگ تقديرم

كتاب زندگي من پر است از وحشت

نخواه تا كه بخوانم تو را به تفسيرم

در ازدحام خيابان ، تو گم شدي و هنوز

در ايستگاه لحظه ها به زنجيرم هنوز

تو رفتي و چمدانت هنوز جا مانده است

خدا كند كه بيايي وگرنه ميميرم