بهار اشعار

بلاتكليف اين تقدير پيرم

                         دارم آهسته از ياد تو ميرم

بگو از كي تموم لحظه هاي

                       جوونيمو دوباره پس بگيرم

چه شوق ديدنت رفته تو جونم

                      ديگه سخته برات آواز بخونم

مي خوام باور كني تا زنده هستم

                       نمي شه باشم و پيشت نمونم

ازت ساختم يه خورشيد طلايي

                       يه گهواره واسه لمس لالايي

حالا كه عاشقت خوابش گرفته

                   نه تو هستي ، نه ميدونم كجايي

برات پروانه بودم پر شكسته

                       سرا پا بودم اما سر شكسته

بگو بعد تو بي تاب كه باشم

                    به كي تكيه كنم با دست بسته

نوشته شده توسط soheila shamloo در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 16:18 موضوع | لينک ثابت

در تنهايي هايم تنها نيستم چون تو هستي ، جاي تو در پريشاني هاي خيالم

 خالي نيست هرجا و هر لحظه با تو و دست در دست تو به

 بي نهايت آروزهايم  پرواز مي كنم.

اي عزيز دوست داشتني

فرياد

چه مي شد عاشقي آزاد مي شد

                                صدا در سينه ام فرياد مي شد

چه مي شد روز هاي خوش به تكرار

                            مي آمد ، تا كه دلها شاد مي شد

سكوت شب چه شيرين است اي دل

                       چه مي شد ماه من « فرهاد » مي شد

چه مي شد گر كه ماهي هم به صحرا

                                مي آمد تا زغم  آزاد مي شد

نمي دانم چه مي شد گر نبودي

                                  يقين آرامشم بر باد مي شد

خسته ام ، خسته از اين واژه هاي سرخورده كه برات كنار مي گذارم. از اين شب بوهاي خوشبو كه برايت مي چينم و از غروبهاي تمام نشدني غزلهايم.

نمي دانم چگونه به اين قصه ي بي بازگشت عادت كنم

وقتي نيستي تنهاترينم در سرنوشتي بنام « زندگي »

اين خيابان هاي خالي

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

                                     مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

                                       لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

                                       كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

                                      در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

                                       مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

عشق را هم صحبت اين لحظه هاي لاله كن

                                     آه اي شيرين زبان ، من را مرنجان بعد از اين

نوشته شده توسط soheila shamloo در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 16:1 موضوع | لينک ثابت