بهار اشعار

شب آن چنان زلال كه مي شد ستاره چيد دستم به هر ستاره كه مي خواست رسيد نه از فراز بام كه از پاي بوته ها مي شد تو را در آئينه هر ستاره ديد در بي كران دشت در نيمه هاي شب جز من كه با خيال تو مي گشتم ، جز من كه در كنار تو ، مي سوختم غريب ، تنها ستاره بود كه مي سوخت ، تنها نسيم بود كه مي گشت دور يا نزديك ، راهش مي تواني خواند هر چه از آغاز و پاياني نيست زندگي راهي است از به دنيا آمدن تا مرگ، شايد مرگ هم راهي است راهها را كوهها و دره هايي هست اما هيچ نزهتگاهِ دشتي نيست ! هيچ رهرو را مجال سير و گشتي نيست هيچ راه بازگشتي نيست بي كران تا بي كران ، امواج خاموش زمان جاري است زير پاي رهروان ، خوناب جان جاريست ! اي كه تن فرسودي و هرگز نياسودي هيچ آيا يك قدم ، ديگر تواني راند ؟ هيچ آيا يك نفس ديگر تواني ماند نيمه راهي طي شد اما نيمه جاني هست باز بايد رفت تا در تن تواني هست باز بايد رفت ... راه باريك و افق تاريك دور يا نزديك .