از تو می نويسم که حرف هايت بوی سادگی می داد و نگاهت ترانه بهار بود.بی تو، ای اولين سلام، سرشار از وداعم. ای نجوای صميمی دور از تو اسير سکوتم، دوباره پنجره چشمت را به کوچه دلتنگی هايم باز کن و تپش های قلبم را برای کبوترهای عاشق معنا کن.

اميد دل

صبحگاهی به شب تـار دلم

                           ياد تـو شد همه دم کـار دلم

از دلم هيچ نـدارم اميــد

                            همه اميــد تـويی يـار دلم

ای تو در قصر سليمان ساکن

                           قصر تـو کـو، کجا غار دلم

ای تـو بـر درد نهانم درمان

                             گوش کن نــاله بيمار دلم

دل من خسته شد از بار غمت

                             کـی بيايی و بَری بـار دلم

پرده بگشای ز چشمان تـرم

                              تـا ببينم رخ غمخـوار دلم

محرمی نيست به غير از تو عزيز

                           بـازگو، بــاز تو اسرار دلم

امشب به سقف بی ستاره اتاقم خيره شده ام و نمی دانم از چه بنويسم از نگاهی که جاری نشد، از غزلی که سروده نشد، از ترانه ا ی که خوانده نشد ،کنار جاده انتظار می روم فانوس ماه روشن است ردپايت را بر جاده می خوانم ، نوشته ای : تا چشمه سحر به دنبالم بيا

در تلاطم ثانيه ها

صدای پر زدن احساس را می شنوم

و نگاهت را به خاطر می آورم

و سکوت و چشمان بی قرارت را

نگاهت بر صورتم سنگينی می کرد

به ياد می آورم  تو را

در آغوش باران

و رفتنت را بی من

از پس يک احساس کودکانه

صدای خنده هايت را

طنين انداز کوچه های بی قراری کرده ام

اما اکنون بی تو

سکوت همه جا را فرا گرفته

صدايت می زنم از پشت پنجره های انتظار، و ازجوار آيينه های پرغبار و درهجوم ثانيه های غمياز،بی تو زيستن را چه تلخ تجربه می کنم.برای تاريکی لحظه هايم فانوس يادت را روشن می کنم و در دفتر خاطراتم دنبال آن روزهای روشنی می گردم که خورشيد وار به سراغ اين پنجره غبار گرفته می آمدی و در حنجره ام آوازهای عاشقانه می کاشتی و نگاهم را به ضيافت باغ بهاری می بردی.

صدايم را درياب

اشک و پنجره

نگران و چشم به راهم لب اين پنجره ها

                                   همه شب تا به پگاهم لب ايـن پنجره ها

کی بـُود يارشب، شب تنهايـی من

                                  بی تو هم صحبت ماهم لب اين پنجره ها

افـق خـاطره خاليست ز پـرواز خيال

                                   پر شکسته است نگاهم لب اين پنجره ها

نشسته است دلم در قفس ثــانيـه ها

                                    پر اشکم، پر آهم لب ايـن پنجـره ها

ای لحظه هايم با تــو ناب ناب آبـی

                                     نيلوفـری بــر برکـه های آب آبـی

من در خلوص دست هايت می نشانـم

                                    يک آسمان، يک کهکشان مهتاب آبـی

گفتی صدايم کن،صدايت کـردم از دور

                                     با واژه هايی چــون زلال آب آبـی

آه ای گل خوش عطر و بو آخر چرا من

                                 می بينمت هر روز و شب در خواب آبـی

بيــا که اين زمانه قصد وفـا نـدارد

                                        گرهم کند وفـايی کاری به ما نـدارد

بيـاکه دل دوبــاره دارد بهانه تــو

                                       که درد بی تـو بودن جز تو دوا نـدارد

گفتی چـرا به يادم بيمار و مست گشتی

                                        گفتم که روی ماهت چون و چرا ندارد

هر چه گريزم از تـو، در دام تـو بيفتم

                                       هر چند دل هراسی زين دام ها نــدارد

صبرم تمام گشته ، هجـر تــو قاتل من

                                     دل از فراق رويت، نـای و نـوا نـدارد

    در ازدحام مبهم رنگها بر بال خيال نشسته ام و تو را می بينم ، تو را که بالاتر از  تمام ابرها و ستاره هايی. تو از خاک نيستی ، تو از جنس دريا و آسمانی، تو را از صبح، شبنم و مهتاب آفريده اند. در ماه عشق امشب برايت شيرين ترين آوازها را می خوانم به ياد باران نگاهت و شهد شعرهايت.

جام لبريز

تـويی مـرغ خوشخوان گلـزار من

                                   تــويی رنـگ دلخواه رخسـار من

بيــا آفتـاب جهـان تـاب عشق

                                   بــزن شعـله ای در شب تـار من

بيــا جـام لبــريز خـود را ببين

                                  درون خــــرابـات پنــدار من

اگر رمز و  رازی زمن دست توست

                                 نگه دار نــزد خــود اســرار من

نـدانم چـه سری ست در محضــرت

                                چه بسته ست لعــــل شکـربار من

شده چشم من فــرش راهت بيـــا

                                 گــرفتار تــــو قلب بيمـار من

تن خسته ام در پی ات بی قــــرار

                                  به يــــاد تـو بـاشد دل زار من

روزی خواهی آمد

          و من غم هايم را به باد خواهم داد

                            کلبه ای خواهم ساخت

                                    رو به ساحل خوشبختی

روزی خواهی آمد

و با تو کتاب زندگی را ورق خواهم زد

بيا و مرهمی باش

            بر زخم های دلم

                            نام تو را

در قاب سبز وجودم نوشته ام

                        و آن را در لحظه های

                               بی قراری

                                     زمزمه می کنم

زلال و ساده مثل آب و پاک و رها مثل کبوتر، دل کندم از هر چه که بوی تعلق می داد برای همسفر شدن با تو تا توانستم ميهمان آسمان چشمهايت شوم.

ای همبال ، ای هم پرواز !

تا تو با منی می توانم به افقهای دور دست بينديشم و آشيانه ای بسازم بر فراز ابرها، بی هراس از تند بادها و آذرخش ها و تگرگ و مرگ.

وفا

وفا يعنی صداقت پيشه کردن

                              چو نيلوفر به باغی ريشه کردن

وفا يعنی به دل بی کينه بودن

                              درون چشم مستی خانه کردن

وفا يعنی بی تاب ميخک

                                درون هر خزاني غنچه کردن

وفا يعنی ز کوچ شاپرک ها

                              چو مجنون بهر ليلی گريه کردن