بلاتكليف اين تقدير پيرم

                         دارم آهسته از ياد تو ميرم

بگو از كي تموم لحظه هاي

                       جوونيمو دوباره پس بگيرم

چه شوق ديدنت رفته تو جونم

                      ديگه سخته برات آواز بخونم

مي خوام باور كني تا زنده هستم

                       نمي شه باشم و پيشت نمونم

ازت ساختم يه خورشيد طلايي

                       يه گهواره واسه لمس لالايي

حالا كه عاشقت خوابش گرفته

                   نه تو هستي ، نه ميدونم كجايي

برات پروانه بودم پر شكسته

                       سرا پا بودم اما سر شكسته

بگو بعد تو بي تاب كه باشم

                    به كي تكيه كنم با دست بسته

در تنهايي هايم تنها نيستم چون تو هستي ، جاي تو در پريشاني هاي خيالم

 خالي نيست هرجا و هر لحظه با تو و دست در دست تو به

 بي نهايت آروزهايم  پرواز مي كنم.

اي عزيز دوست داشتني

فرياد

چه مي شد عاشقي آزاد مي شد

                                صدا در سينه ام فرياد مي شد

چه مي شد روز هاي خوش به تكرار

                            مي آمد ، تا كه دلها شاد مي شد

سكوت شب چه شيرين است اي دل

                       چه مي شد ماه من « فرهاد » مي شد

چه مي شد گر كه ماهي هم به صحرا

                                مي آمد تا زغم  آزاد مي شد

نمي دانم چه مي شد گر نبودي

                                  يقين آرامشم بر باد مي شد

خسته ام ، خسته از اين واژه هاي سرخورده كه برات كنار مي گذارم. از اين شب بوهاي خوشبو كه برايت مي چينم و از غروبهاي تمام نشدني غزلهايم.

نمي دانم چگونه به اين قصه ي بي بازگشت عادت كنم

وقتي نيستي تنهاترينم در سرنوشتي بنام « زندگي »

اين خيابان هاي خالي

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

                                     مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

                                       لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

                                       كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

                                      در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

                                       مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

عشق را هم صحبت اين لحظه هاي لاله كن

                                     آه اي شيرين زبان ، من را مرنجان بعد از اين

محبوبم پلكهايت را پاك كن !

زيرا عشقي كه چشمان ما را گشوده و ما را خادم خود ساخته، موهبت صبوري و شكيبايي را نيز به ما ارزاني مي دارد. اشكهايت را پاك كن و آرام بگير، زيرا ما با عشق ميثاق بسته ايم و براي آن عشق است كه رنج نداري، تلخي بينوايي و درد جدايي را تاب مي آوريم.

محبوبم ...

هيچ تضميني نمي بينم كه بگويم روزي به تو خواهم رسيد

اما به راستي دلم گواهي ميدهد در ياد و خاطرم جاودانه خواهي ماند.

هر کس را خواندم مرا از ياد برد ، هر کس را جستم مرا گم کرد و هر کس را بخشيدم مرا شکست ، زندگی همين است، آمدن برای رفتن ، زيستن برای زنده بودن ، گشتن برای نيافتن ، خواستن براي نرسيدن

من اما آمده ام تا بمانم ، زندگی کنم ، شاد باشم و برسم به سپيده دم خوشبختی

آنجا که نور اميد حنجره سازم را نوازش می کند و ياد خدا نگين قلبم می شود .

ثانيه هاي بي كسي

بي تو تموم لحظه هام پر از غصه و غمه

                            يه روز ميام به ديدنت هر چي ببينمت بازم كمه

نمي رسه به گوش تو صداي فرياد دلم

                           يه روز مي فهمي دردمو، كه زير خاكم و گِلم

اشك چشاتو مي بينم دل تو هم پر از غمه

                                   دوري هم بد درديه ، اما دلامون با همه

رو تو بكن سمت خدا ، بيا خدا خدا بكن

                               بيا يه بار هم كه شده ، زير پاتو نگاه بكن

يواش يواش تموم ميشه ثانيه هاي بي كسي

                                 اگه تحمل بكني يه روز به دريا مي رسي

بودنم را هيچكس باور نداشت هيچكس كاري به كار من نداشت بنويسيد بعد مرگم روي سنگ با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ ، او كه خوابيده است در اين گور سرد بودنش را هيچكس باور نكرد كاش قلبم درد تنهايي نداشت چهره ام هرگز پريشاني نداشت كاش مي شد راه سرد عشق را بي اختيار پيمود و قرباني نداشت اگر مرداب بودم و سبز ، غمي نبود .

اگر عشق بودم و قرمز حرفي نمي ماند . تو شبي و من روز مي خواهم ، تو ستاره اي و من خورشيد طلب كرده ام ، آسماني شدم با هزاران قلب پاره

كاش يك قلب داشتم

فقط تو بودي و تنها عشق تو