بيــا که اين زمانه قصد وفـا نـدارد

                                        گرهم کند وفـايی کاری به ما نـدارد

بيـاکه دل دوبــاره دارد بهانه تــو

                                       که درد بی تـو بودن جز تو دوا نـدارد

گفتی چـرا به يادم بيمار و مست گشتی

                                        گفتم که روی ماهت چون و چرا ندارد

هر چه گريزم از تـو، در دام تـو بيفتم

                                       هر چند دل هراسی زين دام ها نــدارد

صبرم تمام گشته ، هجـر تــو قاتل من

                                     دل از فراق رويت، نـای و نـوا نـدارد

    در ازدحام مبهم رنگها بر بال خيال نشسته ام و تو را می بينم ، تو را که بالاتر از  تمام ابرها و ستاره هايی. تو از خاک نيستی ، تو از جنس دريا و آسمانی، تو را از صبح، شبنم و مهتاب آفريده اند. در ماه عشق امشب برايت شيرين ترين آوازها را می خوانم به ياد باران نگاهت و شهد شعرهايت.

جام لبريز

تـويی مـرغ خوشخوان گلـزار من

                                   تــويی رنـگ دلخواه رخسـار من

بيــا آفتـاب جهـان تـاب عشق

                                   بــزن شعـله ای در شب تـار من

بيــا جـام لبــريز خـود را ببين

                                  درون خــــرابـات پنــدار من

اگر رمز و  رازی زمن دست توست

                                 نگه دار نــزد خــود اســرار من

نـدانم چـه سری ست در محضــرت

                                چه بسته ست لعــــل شکـربار من

شده چشم من فــرش راهت بيـــا

                                 گــرفتار تــــو قلب بيمـار من

تن خسته ام در پی ات بی قــــرار

                                  به يــــاد تـو بـاشد دل زار من

روزی خواهی آمد

          و من غم هايم را به باد خواهم داد

                            کلبه ای خواهم ساخت

                                    رو به ساحل خوشبختی

روزی خواهی آمد

و با تو کتاب زندگی را ورق خواهم زد

بيا و مرهمی باش

            بر زخم های دلم

                            نام تو را

در قاب سبز وجودم نوشته ام

                        و آن را در لحظه های

                               بی قراری

                                     زمزمه می کنم

زلال و ساده مثل آب و پاک و رها مثل کبوتر، دل کندم از هر چه که بوی تعلق می داد برای همسفر شدن با تو تا توانستم ميهمان آسمان چشمهايت شوم.

ای همبال ، ای هم پرواز !

تا تو با منی می توانم به افقهای دور دست بينديشم و آشيانه ای بسازم بر فراز ابرها، بی هراس از تند بادها و آذرخش ها و تگرگ و مرگ.

وفا

وفا يعنی صداقت پيشه کردن

                              چو نيلوفر به باغی ريشه کردن

وفا يعنی به دل بی کينه بودن

                              درون چشم مستی خانه کردن

وفا يعنی بی تاب ميخک

                                درون هر خزاني غنچه کردن

وفا يعنی ز کوچ شاپرک ها

                              چو مجنون بهر ليلی گريه کردن

تو يعنی عشق، احساس و محبت

                              تو يعنی زندگـی تا بـی نهايت

تو هستی اوج پـرواز پـرنده

                               تويی مثل شقايق هـای زنـده

تو يعنی سايه ای لرزان يک بيد

                               که بلبل صوت گيرای تو بشنيد

تو يعنی مثل بـاران پاک و زيبا

                               که داری نسبتی با روح دريـا

تو هستی بی ريا و بــی بهانه

                               تو يعنی صبر ايــوب زمـانه

می آيي با يک سبد ستاره که می درخشد در گوشه چشمانت.می آيی با يک آسمان شهاب که بسوزانی سياهی ها را.می آيی با يک بغل مهربانی تا به ساحل دل توفانی من آرامش برسانی.آنقدر می دانم و برماندن اصرار می ورزم تا قاصدک ها خبر آمدنت را بياورند.به دنبالت وادی عشق را چنان آشفته و سرگشته طی ميکنم که مجنون عاشقی و آوارگی خويش را فراموش کند

صنوبر باغ عشق

من و تراوش واژگـان زلب هـايت

                                 من و سرودن چشم هـای زيبـايت

تويی سـوال بـی جواب منِ شيـدا

                                  من و نهادن دل به زيــر پـاهايت

اگـر که آتش دل به اشـک ننشانم

                                بدان که مرگ کشد دربرم زسودايت

دگـر نتـوان صبر در برابر عشقت

                                  بيا بيا که شدم بی قـرار و شيدايت

تو چون صنوبر باغ ايستاده ای در بر

                                منم که شـدم محـو قـد رعنـايت

پروردگارا! درهای لطف تو باز است زير باران رحمتت دست هايم را به آسمان بلند ميکنم تا ميوه های اجابت بچينم و می دانم دست هايم خالی بر نخواهند گشت به ياد تو قدم در روياهايم می گذارم و در خواب های آرام شبانه فقط به تو می انديشم و تنها تو را ميخوانم.

زيرا در اين روزگار غريب تنها تو را دارم ، خدايا درياب مرا.

اشک شفق

وضوسـاختم چون به اشک شفق

                               شدم مست صهبـای جـام فـلق

نباشد به جـز مهـر تـو در دلم

                               بـه يـادت زهـر دوجهان غافلم

به آواز سـوز گــداز آمـدم

                                 غــريبانه غـرق نيـاز آمـدم

من از خود رها در تو جاری شدم

                               در عين خــزان نـو بهاری شدم

از اين خاکدان مرغِ جان پر کشيد

                               به ســر منزل کبريــايی رسيد

برو ای بهار زيبا که من از تو بی نيازم

ز تو کرده بی نيازم ، رخ يار دلنوازم

تو و غنچه های خندان،من و خنده های جانان

تو و سرو و جويبارت، من و ناز سرونازم

تو و آهوان مستت ، تو نرگسان شهلا

من و چشم مست يارم، که نموده نغمه سازم

به گلی که خار دارد تو چه افتخار داری؟

به رخش نگه کن که خبر شوی زِ رازم

چو نشيند او به چشمم که شدم به بت پرستی

چو به قبله ام در ايد کند آتشين نمازم

نخورد نجف فريبت به شکوه و جلوه تو

برو ای بهار زيبا که من از تو بی نيازم